Najbardziej oficjalną klasyfikacją zaburzeń osobowości jest ICD -10 ( Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych), zgodnie, z którą możemy wyróżnić następujące formy zaburzeń osobowościowych: osobowość paranoiczna, osobowość schizoidalna, osobowość chwiejna emocjonalnie, osobowość dysocjacyjna, osobowość lękowa, osobowość histrioniczna, osobowość zależna, osobowość anankastyczna, a także nieokreślone bliżej zaburzenia osobowości. Sama klasyfikacja i podanie nazw tych zaburzeń zdają się być jednak niewystarczające, dlatego przy każdorazowej próbie dokonania takiego podziału warto orientować się pokrótce w tym, na czym polegają poszczególne odmiany zaburzeń osobowościowych, a więc czym się charakteryzują, jakie zachowania się z nimi wiążą oraz jakie mogą być tego przyczyny, a także konsekwencje, dlatego też warto zwrócić się do dobrego psychoterapeuty. Jest to kwestia kluczowa, jako że wnikliwa analiza opisu klinicznego danego zaburzenia pozwala na wykluczenie, bądź też zdiagnozowanie podejrzeń, co do schorzenia na tle psychicznym. Warto przy tym zaznaczyć, że do wstępnej diagnozy potrzeba stwierdzenia, co najmniej trzech objawów/cech zawierających się w charakterystyce konkretnego zaburzenia.
I tak na przykład, osobowość paranoiczną cechują między innymi takie zachowania jak nadmierna wrażliwość, która skutkuje silniejszym – niż u innych ludzi – przeżywaniem zarówno pozytywnych, jak i negatywnych emocji, ciągłe i bezpodstawne podejrzenia w stosunku do bliskich osób, a w szczególności do partnera oraz zawziętość i uparte dążenie do celu, czasem nawet za wszelką cenę. Z kolei osobowość schizoidalną charakteryzuje się na podstawie prowadzenia samotniczego trybu życia i unikania kontaktów o charakterze emocjonalno-społecznym. Takie osoby odczuwają lęk przed ludźmi i zamykają się w świecie własnych fantazji i wyobrażeń. Nieco inna jest osobowość dysocjacyjna, która nie potrafi w pełni zaangażować się emocjonalnie, bywa nieodpowiedzialna, miewa skłonności do łamania ogólnie przyjętych norm i zasad panujących w społeczeństwie, czy często wspomina swojemu otoczeniu o tym, że występują u niej myśli samobójcze. W przypadku osobowości chwiejnej emocjonalnie można mówić o dwóch odmianach tego zaburzenia, czyli impulsywnych oraz z pogranicza (tzw. osobowość borderline). Typ impulsywny wykazuje nadmierne wahania nastroju i drażliwość, miewa nieprzewidywalne zachowania oraz potrafi odczuwać w jednej chwili euforię, po to by zaraz potem przejść do totalnego załamania. Z kolei człowiek z zaburzeniem borderline panicznie boi się odrzucenia i samotności, ma zaburzoną tożsamość, wchodzi w bardzo intensywne, ale najczęściej krótkotrwałe związki.
Według ICD-10 powyższe przypadki świadczą o zaburzeniu struktury ludzkiego charakteru, zaś ich początek przypada najczęściej na okres późnego dzieciństwa.
