W STRONĘ CENTRUM
GABINETY PSYCHOTERAPII
Terapia osób dorosłych z ADHD
Nie „leczymy z ADHD” – jest to niemożliwe. W Gabinetach Psychoterapii W Stronę Centrum zajmujemy się wsparciem osób z ADHD w ich codziennych trudnościach opierając się na specjalistycznej wiedzy oraz zrozumieniu. Tak by osoba z ADHD nie myślała, że jest jej „za dużo”, jest niewystarczająca, jest zepsuta i musi się bardziej starać.
Terapia osób dorosłych z ADHD
Osoby z ADHD mogą przyjść na terapię w różnym celu. Mogą mieć trudności związane z osiowymi objawami ADHD, takimi jak: nieuwaga, impulsywność, nadpobudliwość. Wiąże się to z tym, że mogą mieć problem z planowaniem, organizacją, prokrastynacją, decyzyjnością, regulacją emocjonalną, pamięcią. Często ma to wpływ na funkcjonowanie w pracy, na studiach, relacjach oraz życie codzienne. Terapia będzie wtedy polegać na nauce strategii i budowaniu środowiska, które pozwala lepiej funkcjonować, wykorzystując mocne strony osoby z ADHD i minimalizując bariry.
Osoby z ADHD często nie przychodzą do gabinetu z hasłem "mam ADHD"...
... tylko z wtórnymi trudnościami albo współwystępującymi problemami.
Relacje i wzorce przywiązania: osoby z ADHD często mają poczucie i przekonanie, że są niewystarczające (są „zbyt”), co wpływa na tworzenie się relacji oraz to jak się w nich czują.
Regulacja emacji: ze względu na strukturę móżgu osoby z ADHD często mają problemy z regulacją emocji – czują ich dużo i mocno, mogą reagować impulsywnie. Zmagają się z rozponaniem i zrozumieniem źródła reakcji emocjonalnych oraz jak pomóc sobie w samoregulacji.
Niedopasowanie: wiele osób z ADHD doświadczyło od dziecka wyśmiewania, zawstydzenia, etykietowania („leniwy”, „niegrzeczny”). Terapia daje bezpieczne miejsce, by to odreagować i uświadomić sobie, jak to wpłynęło na dorosłe życie.
Niska samoocena: szczególnie osoby, które dostały diagnozę ADHD w dorosłości mogą zmagać się z chronicznym wstydem i poczuciem „bycia gorszym” ze względu na brak zrozumienia swojej neuroodmienności. Takie osoby bardzo często maja poczucie, że fundamentalnie jest z nimi coś nie tak.
Perfekcjonizm: może pojawić się właśnie u tych osób, które całe życie zmagały się z poczuciem bycia niewystarczającym i mają bardzo wysokie standardy wobec siebie, którym jest trudno sprostać. Zawsze robią za mało i mogą lepiej.
Problemy tożsamościowe: osoby, które dostały diagnozę później w życiu mogą mieć trudność z tym, by zrozumieć jak ona wpływa na ich życie. Mogą potrzebować przepracowania wpływu niediagnozowanego ADHD na ich całe życie i jak to ich uformowało. Pojawiają się wtedy pytania „Kim jestem? Kiedy kończy się moje ADHD a zaczynam ja?”
Osoby z ADHD mogą także zmagać się z trudnościami zdrowia psychicznego.
Współwystępowanie ADHD z innymi zaburzeniami jest bardzo wysokie, dlatego mogą cierpieć na:
- zaburzenia lękowe (ataki paniki, lęk uogólniony, PTSD, cPTSD),
- zaburzenia nastroju (depresja, choroba dwubiegunowa)
- zaburzenia odżywiania (kompulsywne objadanie się),
- zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (ocd),
- zaburzenia osobowości (borderline, unikowa, zależna, narcystyczna, obsesyjno-kompulsyjna),
- uzależnienia (alkohol, nikotyna, substancje psychoaktywne, gry, zakupy, media społecznościowe),
- bezsenność,
- inne zaburzenia neurorozwojowe (spektrum autyzmu),
Czy jest to ważne by mój terapeuta miał specjalistyczną wiedzę na temat ADHD...
...jeśli potrzebuję pomocy nie z objawami osiowymi, lecz depresją, stresem, samooceną, relacjami itd?
W gabinetach towarzyszy nam przesłanie stworzenia jak najlepszego środowiska dla zdrowienia. Pełnego zrozumienia, akceptacji i ciepła. ADHD nie jest chorobą psychiczną, jest to zaburzenie neurorozwojowe, które ma wpływ na całokształt formowania się tożsamości człowieka. Źródła problemów psychicznych zatem mogą się różnić od tych osób neurotypowych. Może to być kluczowe, by terapeuta miał odpowiednią wiedzę na temat ADHD, by móc pomóc i zrozumieć trudności takiego pacjenta.
Gdy terapeucie tego zabraknie, pacjent może spotkać się z niezrozumieniem oraz kolejnym poczuciem odmienności i bycia niewystarczającym. Może pogłębiać poczucie winy pacjenta – bo terapeuta (nieświadomie) może utwierdzać go w przekonaniu, że „to wszystko twoja wina, musisz bardziej się starać”. Brak tej wiedzy może wpłynąć na błędną interpretację zachowań pacjenta: zapominanie – jako „opór” wobec terapii, spóźnianie – testowanie granic, gadatliwość/skakanie po wątkach – jako „mechanizmy obronne”, unikanie konfrontacji z treściami, trudność w regulacji emocji – jako niedojrzałość emocjonalna lub zaburzenia osobowości.
Zatem, znajomość tematyki odmienności neurotypu pomaga terapeucie dostosować styl pracy oraz oddzielić objawy neurobiologiczne od dynamiki psychicznej, co jest kluczowe dla skutecznej pracy terapeutycznej:
- bardziej strukturalne sesje,
- jasno określone cele,
- krótkie podsumowania,
- wracanie do wątków,
- łączenie wglądu z praktycznymi narzędziami,
