Terapia rodzinna – kiedy potrzeba szerszego kontekstu

Rodzina to jeden z najistotniejszych czynników kształtujących samopoczucie psychiczne. Gdy wewnątrz kręgu rodzinnego dochodzi do eskalacji problemów, rozpoznanie dynamiki poszczególnych relacji może stanowić kamień milowy w dalszym procesie uzdrowienia. Tym zadaniem zajmuje się psychoterapia rodzinna – czyli forma terapii, w ramach której członkowie rodziny spotykają się i konfrontują swoje postawy.

Terapia rodzinna jak firma – dotarcie do źródła problemu

Wyobraź sobie organizację biznesową, która cieszy się dynamicznym rozwojem – do momentu, w którym problemy innego oddziału hamują jej wzrost. W podobny sposób trudna sytuacja rodzinna może rzutować na pozornie niepowiązane symptomy chorobowe u pacjenta.

Przewagą terapii rodzinnej w takiej sytuacji jest możliwość zdefiniowania dynamiki poszczególnych relacji wewnątrz rodziny. Z tego też względu ta forma leczenia jest szczególnie polecana dla dzieci i młodzieży. Trudności, z którymi bowiem borykają się najmłodsi często mają podłoże w interakcjach wewnątrz rodziny.

Często też kryzys dotykający jednego członka rodziny rzutuje na homeostazę reszty. W takim przypadku, sesje psychoterapii rodzinnej mają potencjał do przywrócenia balansu całemu systemowi rodzinnemu.

Jednym z obszarów, w którym operują nasi specjaliści jest terapia rodzinna. Kraków jest miejscem, w którym nietrudno o pomoc wyedukowanego specjalisty – jednak jeśli chcesz zapewnić sobie najwyższą jakość usług, zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.

Psychoterapia rodzinna – jak to wygląda?

Spotkania prowadzone przez terapeutę rodzin zajmują zwykle od półtorej do dwóch godzin i odbywają się raz na dwa lub trzy tygodnie. Pożądanymi rezultatami rodzina może się cieszyć po odbyciu przynajmniej kilku sesji – jednak ze względu na zróżnicowaną naturę problemów, jakie terapeuta może napotkać, nie można ustalić sztywnych ram czasowych całego procesu.

Celem terapii rodzinnej jest określenie istoty problemu trawiącego cały system rodzinny i poprawa metod komunikacji, a w efekcie – odbudowa zdrowych więzi. Aby odnieść pożądany skutek, terapia powinna odbywać się w ściśle określonych warunkach. Pochylmy się zatem nad czynnikami, które powinny cechować ten typ psychoterapii.

Jak wybrać terapeutę?

Specjalistą zajmującym się tym typem terapii jest psycholog rodzinny. Kraków, Warszawa bądź inne większe polskie miasta obfitują w terapeutów z całego wachlarza specjalizacji. Tak więc, warto przemyśleć kwestię dobrania psychologa na miarę swoich potrzeb.

Terapeutę, który specjalizuje się w polu terapii rodzinnej powinno cechować konkretne wykształcenie w tej dziedzinie. Szukając specjalisty, warto sprawdzić zakres jego doświadczenia. Preferowany okres stażu to minimum pięć lat, jednak im dłużej pracuje on z tą formą leczenia, tym lepiej.

Jakie podejścia teoretyczne idą w parze z psychoterapią rodzinną?

Ten bardzo specyficzny typ terapii kojarzony jest przede wszystkim z podejściem systemowym, jednak nie jest do niego ograniczony. Spotkania rodzinne pozwalają na zastosowanie podejść:

● behawioralnego,

● poznawczego,

● fenomenologicznego,

● psychoanalitycznego,

● czy też psychodynamicznego.

W zależności od natury dynamiki relacji członków rodziny i specjalizacji terapeuty, terapia rodzinna może przynieść różne rezultaty. Dlatego przed wyborem specjalisty warto zastanowić się, które podejście okaże się dla Ciebie najkorzystniejsze.

Różnica pomiędzy terapią systemową i niesystemową

Jednym z najważniejszych podziałów wewnątrz terapii rodzinnej jest ten rozróżniający terapię systemową od niesystemowej. Zrozumienie tego niuansu pomoże Ci dobrać terapeutę skrojonego na miarę Twoich potrzeb – tak, aby podejść do problemu trawiącego Twoją rodzinę w najbardziej efektywny sposób.

Podejście systemowe do terapii rodzinnej zakłada, że patologiczne zachowania pacjenta wynikają z wadliwej dynamiki wewnątrz komórki rodzinnej. Co więcej, pozostali członkowie rodziny mogą wspomagać negatywne wzorce, aby zachować homeostazę całej struktury. Podejście to kładzie nacisk na wagę relacji liniowych, czyli przykładowo żona – mąż, matka – córka i tym podobne.

Przykładem takiego schematu jest rodzina obarczona chorobą alkoholową ojca. W takim przypadku, jego nałóg jest wspierany przez współuzależnionych członków rodziny, którzy mogą ukrywać problem przed osobami z zewnątrz.

Pracując według paradygmatu systemowego, terapeuta przeprowadza sesje z członkami rodziny. Zwykle jednak punktem wyjścia jest zaburzenie jednej osoby. Celem takiej terapii jest osiągnięcie potencjału samoregulacji interakcji między członkami rodziny. Tak więc, głównym problemem, jaki można napotkać w trakcie procesu terapeutycznego, jest niechęć członków rodziny do zmiany statusu quo.

Z kolei podejście niesystemowe opiera się na założeniu, że mimo wpływu środowiska na kształtowanie się patologicznych zachowań, osoba zdiagnozowana niesie w sobie największy potencjał do przełamania dysfunkcjonalnego schematu. Terapia ta jest przeprowadzana ze wszystkimi członkami rodziny, choć ich udział jest wymagany zwykle tylko w poszczególnych etapach leczenia.

Przeciwwskazania do terapii rodzinnej

Bardzo istotnym w podejściu do terapii rodzinnej jest przekonanie wszystkich członków rodziny, że leczenie ma sens. Niechęć do podejścia do pomocy psychologicznej może negatywnie rzutować na rezultaty osiągane w gabinecie.

Ponadto, członkowie rodziny muszą być gotowi na otworzenie się zarówno przed terapeutą, jak i resztą biorących udział w sesjach. Bywa to o tyle problematyczne, że wielu ludzi czuje lęk przed odsłonięciem sekretów rodzinnych. Dlatego też bardzo istotnym jest stworzenie odpowiedniej atmosfery w gabinecie – tak, aby osoby biorące udział w sesji czuły się pewnie i bezpiecznie.