Fobia społeczna, znana również jako chorobliwa nieśmiałość, czy lęk społeczny to zaburzenie nerwicowe, które niezmiernie utrudnia normalne, codzienne funkcjonowanie. Szacuje się, że ta przypadłość dotyka w głównej mierze płeć żeńską i daje o sobie znać wraz z początkiem wieku dojrzewania. Niejednokrotnie, zaburzenie to jest postrzegane w kategoriach zwykłej nieśmiałości, czy po prostu introwertyzmu, jednak w rzeczywistości jest to poważny problem o skomplikowanym podłożu.
Osoba zmagająca się z fobią społeczną odczuwa niepohamowany i silny lęk za każdym razem, kiedy tylko zmuszona jest brać jakikolwiek udział w życiu społecznym – rozmowy z nowymi ludźmi, a nawet ze znajomymi, wystąpienia publiczne, spotkania, podczas których ludzie są zobowiązani sami zabierać głos. Z czasem może dojść do tego, że lęk przed kontaktami społecznymi stanie się wręcz paraliżujący i spowoduje, że chory całkowicie wycofa się z życia społecznego, nie widząc innego wyjścia z tej niekomfortowej sytuacji. Poza tym, człowiek cierpiący na fobię społeczną postrzega siebie jako osobę nieatrakcyjną, nie potrafi prowadzić swobodnej rozmowy – często pomimo faktu, że posiada szeroką wiedzę i zainteresowania. Ma on bardzo zaniżone poczucie własnej wartości, co nasila się każdorazowego przy okazji nawiązywania kontaktu z otoczeniem.
Oprócz wymienionych objawów poznawczych, fobia społeczna wiąże się także z odczuwalną obecnością innych objawów, takich jak somatyczne (drżenie kończyn, bóle brzucha, kołatanie serca, bezsenność), behawioralne (samotniczy tryb życia, unikanie ludzi, problemy w pracy), emocjonalne (ciągły niepokój, zdenerwowanie, apatia, lęk przed oceną innych ludzi, czy panika napadowa), a także tak zwane dolegliwości współwystępujące (alkoholizm, lekomania, natręctwa).
Fobia społeczna, choć jest zaburzeniem niezwykle wstydliwym z punktu widzenia osób nią dotkniętych, to jednak nie powinna być lekceważona, czy tłumiona w sobie. Jest to poważna dolegliwość psychiczna, która powinna być leczona za pomocą psychoterapii, a niekiedy także (okresowo) za pomocą środków farmakologicznych. Zaniechanie działań mających na celu poprawę kondycji psychicznej może prowadzić do tak niebezpiecznych konsekwencji, jak silna depresja, czy nawet myśli i próby samobójcze. Poza tym, pamiętajmy, że lekceważenie kondycji tak delikatnych sfer jak ludzka psychika, w późniejszym – często nawet niezbyt odległym – czasie, narusza funkcjonowanie wszystkich innych, podstawowych mechanizmów życia ludzkiego. Bez nich człowiek nie jest zdolny do normalnego funkcjonowania, coraz bardziej pogrążając się w swoim problemie.
